Mei 1994

Deze pagina is opgedragen aan onze dochter Martie. Ze was veel te kort bij ons. Ze overleed zo plotseling op 3 mei 1994. Wat deden wij verkeerd, wat hebben we niet gezien, of zien aankomen? De tekst komt van Annie en van mij. Waarom wij dit verhaal vertellen?. Als er al een antwoord mogelijk is op deze vraag, dan weten wij dat niet. In ieder geval helpt het ons, het enorme verdriet wat beter aan te kunnen. Dinsdag 3 mei 1994 stierf onze dochter Martie in het hospitaal, in Vlissingen, slechts 26 jaar oud. Martie had de "Ziekte van Crohn". Crohn is GEEN KANKER en Crohn is GEEN AIDS. Volgens de medische boeken is de ziekte niet erg gevaarlijk, en zelden levensbedreigend. Patiƫnten kunnen erg oud worden. Echter tot nu toe is er geen wapen gevonden om deze ziekte te bestrijden. Toch stierf onze dochter (onze enige dochter) die noodlottige dinsdagmorgen aan de gevolgen van Crohn. Waarom ze stierf? Wel op deze vraag zullen we nooit een antwoord krijgen. We weten niet waarom alles zo snel gebeurde. Gedurende de laatste 6 jaar van haar leven was Martie een Crohn- patient. In october 1993 werd na veelvuldig onderzoek eindelijk een juiste diagnose vastgesteld. De ziekte van Martie, waarvan velen dachten dat ze simuleerde, had eindelijk een naam. CROHN. Eindelijk kon Martie geholpen worden, al was het dan slechts met het medicijn Prednison. Het medicijn hielp in elk geval tegen de gevolgen van een Crohn-aanval, voorkomen kon het medicijn de aanvallen niet. En vanwege allerhande bijverschijnselen kon het medicijn niet op voorhand ingenomen worden. Soms waren de aanvallen zo heftig, dat Martie ziekenhuis-hulp nodig had om weer aan te sterken. Ze was dan haast uitgedroogd, erg zwak, en niet meer in staat zelf op krachten te komen. Vanwege Crohn werkte Martie maar voor halve dagen, dit op dokters-advies. De week voordat ze overleed was ze zeer intensief bezig geweest zich voor te bereiden voor een examen voor "purchaser" Ze was inkoopster op een chemisch bedrijf in Middelburg, een baan die ze graag deed en waar ze veel energie in stopte. Dus moest ze slagen voor dit examen dat 3 dagen voor haar dood werd afgelegd. Het examen nam een hele dag in beslag, Martie deed alle modules in een keer. Annie was haar gezelschap die vrijdag. Uiteraard zag haar moeder dat dit examen veel energie had gekost. Terug in Vlissingen ( het examen was in Leiden) bezocht Martie en Annie een restaurant. Martie had geen problemen om het voedsel binnen te houden. Alles leek normaal, ook al was Martie nog herstellende van vorige Crohn-aanvallen. En door de medicijnen welke Martie had, leek ze sterker dan ze in werkelijkheid was. Zaterdags was nog alles normaal, Martie en haar man brachten de avond samen met ons door, al kijkende naar het Euro Song Festival op de televisie. Pas na middernacht gingen beiden naar huis. Het was de laatste keer dat ik mijn dochter levend zou zien. Maandagavond, 2 mei 1994, na een halve dag werken op de fabriek, en tijdens het spelen van squash in de namiddag met haar vriendin, sloeg Crohn weer toe. Martie kroop direct in bed. De volgende morgen kregen we een telefoontje van onze schoonzoon, die om assistentie vroeg. Ik bracht Annie naar haar toe, en reed direct door naar mijn werk, zo'n 25 kilometer verderop. Annie vond haar dochter erg uitgeput en moe, misschien moest Martie weer in het ziekenhuis worden opgenomen. Annie belde de huisarts voor assistentie, maar deze was echter op vakantie. Daarom besloot Annie rechtstreeks naar het ziekenhuis te bellen. Het was toen acht uur in de morgen. Pas twee en een half uur later, na herhaaldelijk gebeld te hebben kreeg ze de juiste persoon aan de lijn. Een ambulance werd gestuurd om Martie op te halen, het ambulance-personeel gaf Martie de eerste hulp, en ze werd onderzocht. Tien minuten later was Martie al in het ziekenhuis, het laatste stuk werd met de sirene aan gereden. Om twintig voor elf lag ze op de kamer, en het ziekenhuispersoneel begon met de standaard opname procedures. Annie, die al die tijd bij haar dochter was geweest, (ook in de ambulance) zag dat Martie plotseling blauw begon te worden, haar hand gleed uit de handen van haar moeder. Annie vroeg direct om hulp, welke ook direct kwam, en onmiddellijk actie begon te nemen. Twintig minuten later werden de reddingspogingen om onze dochter in leven te houden gestaakt. Haar hersenen waren al te lang zonder zuurstof geweest. Ik arriveerde te laat in het ziekenhuis, om mijn dochter nog levend te zien. We zullen nooit te weten komen waaraan onze dochter werkelijk is gestorven. Martie geloofde in re-incarnatie, en was tegen het afstaan van organen. We konden daarom geen toestemming aan het ziekenhuisteam geven voor een autopsy. Gelukkig werd in het ziekenhuis afgezien van de mogelijkheid via de rechter toestemming voor autopsy te krijgen. Hartstilstand werd in de papieren genoteerd. Maar waardoor? Wijzelf geloven dat onze dochter teveel vergde van zichzelf, en dat dat haar fataal is geworden. Ze stierf op 26 jarige leeftijd, na een huwelijk van haast 2 jaar. Ze had geen kinderen, het krijgen van kinderen zou een levensbedreigende situatie voor haar zijn geweest. De eerste paar weken na haar dood waren erg druk, en gingen in een roes voorbij. Tot diep in de nacht werd er gepraat, vaak met vrienden, vaak alleen met Annie. Maar daarna kwam de stilte, en het verdriet. Heel langzaam hervonden we onze weg terug naar het sociale leven dat van ons werd verwacht. Maar deelnemen aan een feestje met andere mensen die net deden alsof wij niet bestonden was niet echt wat we nodig hadden. Ik zocht mijn toevlucht in mijn werk, drie weken na het overlijden van onze dochter. Veel te vlug volgens mijn vrouw. En ze kreeg gelijk daarin. Martie slaagde natuurlijk voor alle modules, en mocht zich met recht "Purchaser" noemen. Helaas heeft onze dochter nooit de vruchten mogen plukken van haar enorme inzet, zo kort voor haar overlijden. Martie, we missen je... Nawoord: 2005 Zelfs na het verstrijken van vele jaren, is de pijn en het verdriet om onze dochter nog steeds aanwezig. Natuurlijk hebben we "geleerd" hoe we kunnen doorgaan met ons leven, maar vraag niet hoe. Tien jaar na het overlijden van Martie zijn we verhuist naar Huijbergen, 60 km naar het oosten. Regelmatig bezoeken we haar graf in Middelburg, een plaats waar wij ook begraven zullen worden als onze tijd is aangebroken. We genieten van elke moment dat we samen kunnen zijn met de rest van onze kleine familie, onze zoon, zijn vrouw, en onze drie kleinkinderen. Wat zou onze Martie deze drie kleinkinderen vertroeteld hebben.
Mijn Leven

Mei 1994

Deze pagina is opgedragen aan onze dochter Martie. Ze was veel te kort bij ons. Ze overleed zo plotseling op 3 mei 1994. Wat deden wij verkeerd, wat hebben we niet gezien, of zien aankomen? De tekst komt van Annie en van mij. Waarom wij dit verhaal vertellen?. Als er al een antwoord mogelijk is op deze vraag, dan weten wij dat niet. In ieder geval helpt het ons, het enorme verdriet wat beter aan te kunnen. Dinsdag 3 mei 1994 stierf onze dochter Martie in het hospitaal, in Vlissingen, slechts 26 jaar oud. Martie had de "Ziekte van Crohn". Crohn is GEEN KANKER en Crohn is GEEN AIDS. Volgens de medische boeken is de ziekte niet erg gevaarlijk, en zelden levensbedreigend. Patiƫnten kunnen erg oud worden. Echter tot nu toe is er geen wapen gevonden om deze ziekte te bestrijden. Toch stierf onze dochter (onze enige dochter) die noodlottige dinsdagmorgen aan de gevolgen van Crohn. Waarom ze stierf? Wel op deze vraag zullen we nooit een antwoord krijgen. We weten niet waarom alles zo snel gebeurde. Gedurende de laatste 6 jaar van haar leven was Martie een Crohn- patient. In october 1993 werd na veelvuldig onderzoek eindelijk een juiste diagnose vastgesteld. De ziekte van Martie, waarvan velen dachten dat ze simuleerde, had eindelijk een naam. CROHN. Eindelijk kon Martie geholpen worden, al was het dan slechts met het medicijn Prednison. Het medicijn hielp in elk geval tegen de gevolgen van een Crohn-aanval, voorkomen kon het medicijn de aanvallen niet. En vanwege allerhande bijverschijnselen kon het medicijn niet op voorhand ingenomen worden. Soms waren de aanvallen zo heftig, dat Martie ziekenhuis-hulp nodig had om weer aan te sterken. Ze was dan haast uitgedroogd, erg zwak, en niet meer in staat zelf op krachten te komen. Vanwege Crohn werkte Martie maar voor halve dagen, dit op dokters-advies. De week voordat ze overleed was ze zeer intensief bezig geweest zich voor te bereiden voor een examen voor "purchaser" Ze was inkoopster op een chemisch bedrijf in Middelburg, een baan die ze graag deed en waar ze veel energie in stopte. Dus moest ze slagen voor dit examen dat 3 dagen voor haar dood werd afgelegd. Het examen nam een hele dag in beslag, Martie deed alle modules in een keer. Annie was haar gezelschap die vrijdag. Uiteraard zag haar moeder dat dit examen veel energie had gekost. Terug in Vlissingen ( het examen was in Leiden) bezocht Martie en Annie een restaurant. Martie had geen problemen om het voedsel binnen te houden. Alles leek normaal, ook al was Martie nog herstellende van vorige Crohn- aanvallen. En door de medicijnen welke Martie had, leek ze sterker dan ze in werkelijkheid was. Zaterdags was nog alles normaal, Martie en haar man brachten de avond samen met ons door, al kijkende naar het Euro Song Festival op de televisie. Pas na middernacht gingen beiden naar huis. Het was de laatste keer dat ik mijn dochter levend zou zien. Maandagavond, 2 mei 1994, na een halve dag werken op de fabriek, en tijdens het spelen van squash in de namiddag met haar vriendin, sloeg Crohn weer toe. Martie kroop direct in bed. De volgende morgen kregen we een telefoontje van onze schoonzoon, die om assistentie vroeg. Ik bracht Annie naar haar toe, en reed direct door naar mijn werk, zo'n 25 kilometer verderop. Annie vond haar dochter erg uitgeput en moe, misschien moest Martie weer in het ziekenhuis worden opgenomen. Annie belde de huisarts voor assistentie, maar deze was echter op vakantie. Daarom besloot Annie rechtstreeks naar het ziekenhuis te bellen. Het was toen acht uur in de morgen. Pas twee en een half uur later, na herhaaldelijk gebeld te hebben kreeg ze de juiste persoon aan de lijn. Een ambulance werd gestuurd om Martie op te halen, het ambulance-personeel gaf Martie de eerste hulp, en ze werd onderzocht. Tien minuten later was Martie al in het ziekenhuis, het laatste stuk werd met de sirene aan gereden. Om twintig voor elf lag ze op de kamer, en het ziekenhuispersoneel begon met de standaard opname procedures. Annie, die al die tijd bij haar dochter was geweest, (ook in de ambulance) zag dat Martie plotseling blauw begon te worden, haar hand gleed uit de handen van haar moeder. Annie vroeg direct om hulp, welke ook direct kwam, en onmiddellijk actie begon te nemen. Twintig minuten later werden de reddingspogingen om onze dochter in leven te houden gestaakt. Haar hersenen waren al te lang zonder zuurstof geweest. Ik arriveerde te laat in het ziekenhuis, om mijn dochter nog levend te zien. We zullen nooit te weten komen waaraan onze dochter werkelijk is gestorven. Martie geloofde in re-incarnatie, en was tegen het afstaan van organen. We konden daarom geen toestemming aan het ziekenhuisteam geven voor een autopsy. Gelukkig werd in het ziekenhuis afgezien van de mogelijkheid via de rechter toestemming voor autopsy te krijgen. Hartstilstand werd in de papieren genoteerd. Maar waardoor? Wijzelf geloven dat onze dochter teveel vergde van zichzelf, en dat dat haar fataal is geworden. Ze stierf op 26 jarige leeftijd, na een huwelijk van haast 2 jaar. Ze had geen kinderen, het krijgen van kinderen zou een levensbedreigende situatie voor haar zijn geweest. De eerste paar weken na haar dood waren erg druk, en gingen in een roes voorbij. Tot diep in de nacht werd er gepraat, vaak met vrienden, vaak alleen met Annie. Maar daarna kwam de stilte, en het verdriet. Heel langzaam hervonden we onze weg terug naar het sociale leven dat van ons werd verwacht. Maar deelnemen aan een feestje met andere mensen die net deden alsof wij niet bestonden was niet echt wat we nodig hadden. Ik zocht mijn toevlucht in mijn werk, drie weken na het overlijden van onze dochter. Veel te vlug volgens mijn vrouw. En ze kreeg gelijk daarin. Martie slaagde natuurlijk voor alle modules, en mocht zich met recht "Purchaser" noemen. Helaas heeft onze dochter nooit de vruchten mogen plukken van haar enorme inzet, zo kort voor haar overlijden. Martie, we missen je... Nawoord: 2005 Zelfs na het verstrijken van vele jaren, is de pijn en het verdriet om onze dochter nog steeds aanwezig. Natuurlijk hebben we "geleerd" hoe we kunnen doorgaan met ons leven, maar vraag niet hoe. Tien jaar na het overlijden van Martie zijn we verhuist naar Huijbergen, 60 km naar het oosten. Regelmatig bezoeken we haar graf in Middelburg, een plaats waar wij ook begraven zullen worden als onze tijd is aangebroken. We genieten van elke moment dat we samen kunnen zijn met de rest van onze kleine familie, onze zoon, zijn vrouw, en onze drie kleinkinderen. Wat zou onze Martie deze drie kleinkinderen vertroeteld hebben.
Mijn Leven