Boven in de bergen

In Juni 2007 gingen mijn zwager Sjef en ik omhoog. Het was de eerste beklimming van mij van een bergtop. De Augstenberg in Liechtenstein, 2353 meter hoog. De op één na hoogste berg van Liechtenstein. Hoger ging niet, maar het was hoog genoeg voor de eerste keer. De tocht verliep niet helemaal zoals we het hadden bedacht. Met de bus naar Malbun en met de stoeltjeslift omhoog naar 2000 meter naar het Saareiser Joch. De buschauffeur zette ons af aan het begin van Malbun. Hij ging het dorp niet meer in want daar waren ze druk bezig met de voorbereidingen voor de Ronde van Zwitserland. Malbun was die dag de finishplaats. ‘Enne’.. zei de chauffeur. ‘ik kom vandaag niet meer terug in Malbun.’ Oei, dat betekende terug lopen naar ons logeeradres in Triesenberg. Dat kon via de wielerroute. We konden dan pas na de finish van de etappe weer terug naar beneden. Dat zou een latertje worden. We konden echter ook terug via bergpaden. En dat deden we. Een nieuwe route werd bij het Saareiser Joch uitgestippeld. Dank zij de topo-kaart die ik bij me had en dank zij de wegwijzers die ons op het juiste pad hielden kwamen we zonder problemen weer ‘thuis’. Ik was wel weer iets dichter bij mijn dochter geweest daar boven bij dat kruis op de bergtop. Op het shirt dat ik aanhad stond een grote foto van Martie. Zittend tegen het kruis kwamen de gedachten vanzelf op die dag in mei 1994.. Thuisgekomen begon ik met het maken van een verslag van die beklimming van de Augstenberg. Na de montage van de foto’s voor een video-presentatie zocht ik naar de juiste sfeermuziek. Die vond ik bij Enya. Bij het afspelen van de foto’s en muziek gebeurde iets raars. Steeds werd ik erg emotioneel en hield ik het niet droog. ‘Hoor jij niet wat er gezongen wordt’ zei Annie toen ik in haar bijzijn de montage afspeelde. ‘Nee’zei ik, ‘je weet toch dat ik geen teksten van liedjes kan volgen’.’Wacht maar, dan geef ik je de tekst van het liedje. Dan weet je waarom het filmpje je zo emotioneel maakt.’ Ik heb de tekst van het liedje van Enya daarna erbij gevoegd in het foto verslag van die beklimming naar de Augstenberg in Liechtenstein. En nog steeds wordt ik emotioneel als ik het filmpje weer bekijk. Klik hier als je dit video-verslag wilt zien. Martie, we missen je...
Mijn Leven

Boven in de bergen

In Juni 2007 gingen mijn zwager Sjef en ik omhoog. Het was de eerste beklimming van mij van een bergtop. De Augstenberg in Liechtenstein, 2353 meter hoog. De op één na hoogste berg van Liechtenstein. Hoger ging niet, maar het was hoog genoeg voor de eerste keer. De tocht verliep niet helemaal zoals we het hadden bedacht. Met de bus naar Malbun en met de stoeltjeslift omhoog naar 2000 meter naar het Saareiser Joch. De buschauffeur zette ons af aan het begin van Malbun. Hij ging het dorp niet meer in want daar waren ze druk bezig met de voorbereidingen voor de Ronde van Zwitserland. Malbun was die dag de finishplaats. ‘Enne’.. zei de chauffeur. ‘ik kom vandaag niet meer terug in Malbun.’ Oei, dat betekende terug lopen naar ons logeeradres in Triesenberg. Dat kon via de wielerroute. We konden dan pas na de finish van de etappe weer terug naar beneden. Dat zou een latertje worden. We konden echter ook terug via bergpaden. En dat deden we. Een nieuwe route werd bij het Saareiser Joch uitgestippeld. Dank zij de topo-kaart die ik bij me had en dank zij de wegwijzers die ons op het juiste pad hielden kwamen we zonder problemen weer ‘thuis’. Ik was wel weer iets dichter bij mijn dochter geweest daar boven bij dat kruis op de bergtop. Op het shirt dat ik aanhad stond een grote foto van Martie. Zittend tegen het kruis kwamen de gedachten vanzelf op die dag in mei 1994.. Thuisgekomen begon ik met het maken van een verslag van die beklimming van de Augstenberg. Na de montage van de foto’s voor een video-presentatie zocht ik naar de juiste sfeermuziek. Die vond ik bij Enya. Bij het afspelen van de foto’s en muziek gebeurde iets raars. Steeds werd ik erg emotioneel en hield ik het niet droog. ‘Hoor jij niet wat er gezongen wordt’ zei Annie toen ik in haar bijzijn de montage afspeelde. ‘Nee’zei ik, ‘je weet toch dat ik geen teksten van liedjes kan volgen’.’Wacht maar, dan geef ik je de tekst van het liedje. Dan weet je waarom het filmpje je zo emotioneel maakt.’ Ik heb de tekst van het liedje van Enya daarna erbij gevoegd in het foto verslag van die beklimming naar de Augstenberg in Liechtenstein. En nog steeds wordt ik emotioneel als ik het filmpje weer bekijk. Klik hier als je dit video-verslag wilt zien. Martie, we missen je...
Mijn Leven